Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 8924

w sprawie skuteczności egzekwowania art. 44 i 45 znowelizowanego Kodeksu karnego

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Pana Marszałka z dnia 15 grudnia 2004 r. SPS - 0202-8924/04, przy którym została przekazana interpelacja Pana Posła Jana Orkisza w sprawie skuteczności egzekwowania art. 44 i 45 znowelizowanego kodeksu karnego uprzejmie przedstawiam, co następuje:

   W oparciu o ustawę z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.) Ministerstwo Sprawiedliwości zbiera i gromadzi dane statystyczne dotyczące między innymi osądzeń sprawców przestępstw i wykroczeń przez sądy powszechne.

   Wśród nich są ogólne dane dotyczące osądzeń sprawców, wobec których orzeczono obok kary zasadniczej środek karny w postaci przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, bądź które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa (art. 44 k.k.), oraz środek karny w postaci przepadku korzyści osiągniętych chociażby pośrednio z popełnienia przestępstwa (art. 45 k.k.).

   Przedstawione poniżej dane liczbowe zgromadzone w Krajowym Rejestrze Karnym dotyczą prawomocnie orzeczonych środków karnych w postaci zarówno przepadku przedmiotów, jak i przepadku korzyści. I tak:

   - w roku 2001 orzeczono ich łącznie 5522,

   - w roku 2002 - 6010,

   - w roku 2003 - 7109,

   W roku 2003 najwięcej środków karnych przepadku przedmiotów bądź przepadku korzyści orzeczono wobec skazanych za przestępstwa przeciwko mieniu - 3889, przeciwko wiarygodności dokumentów - 1541 oraz przeciwko życiu i zdrowiu - 515.

   W chwili obecnej Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje danymi statystycznymi dotyczącymi roku 2004 r.

   Odnośnie do pytania Pana Posła o skuteczność egzekwowania orzeczeń dotyczących środków karnych uprzejmie wyjaśniam, iż tego rodzaju ogólne dane nie są gromadzone w Krajowym Rejestrze Karnym.

   Jednocześnie uprzejmie informuję, że określając karę wobec konkretnego sprawcy, sąd zobowiązany jest czynić to ˝w granicach przewidzianych w ustawie˝ oraz brać pod uwagę, wskazane w przepisie art. 53 § 1 k.k., dyrektywy sądowego wymiaru kary, którymi są:

   - współmierność kary do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu,

   - cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy (prewencja indywidualna),

   - społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna).

   Wymierzając karę, sąd uwzględnia także w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie się o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (art. 53 § 2 k.k.).

   Z wyrazami szacunku

   Sekretarz stanu

   Andrzej Grzelak

   Warszawa, dnia 7 stycznia 2005 r.