Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 8930

w sprawie wykładni ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz projektu ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację Pani Poseł Bronisławy Kowalskiej z dnia 16 grudnia 2004 r. Nr SPS-0202-8930/04 w sprawie interpretacji przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców (Dz. U. z 1995 r. Nr 1 poz. 2 ze zm.) oraz projektu ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 4a ust. 1 ww. ustawy pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługiwał od dnia 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, nie niższy niż 203 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, zaś w 2002 r. kwota przyrostu wynagrodzenia nie mogła być niższa od kwoty 110,23 zł.

   Zatem wynagrodzenie pracownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinno wzrosnąć w 2001 roku o 203 zł brutto ˝łącznie˝, czyli z uwzględnieniem wzrostów wszystkich składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi. W podobny sposób powinna wzrosnąć kwota przyrostu wynagrodzenia w 2002 roku.

   Należy też pamiętać, że wysokość podwyżki z 2001 roku (203 zł) nie mieści się w kwocie podwyżki z 2002 roku (110,23 zł), gdyż ustawodawca wyraźnie wskazał w ustawie, iż w 2001 roku przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie może być niższy niż 203 zł miesięcznie, natomiast w 2002 roku nie niższy niż 110,23 zł miesięcznie. Zatem przepis art. 4a ust. 1 obowiązywał tylko do wzrostu wynagrodzeń w 2001 r., zaś ust. 2 w odniesieniu do wzrostu wynagrodzeń w 2002 roku.

   Jak wynika z powyższego, przepisy art. 4a ww. ustawy mają charakter przepisów przejściowych, o wyraźnie określonym czasie obowiązywania. Z tego względu począwszy od 2003 roku wzrost wynagrodzeń w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej 50 osób, powinien dokonywać się w ramach rozwiązań systemowych uregulowanych w pozostałych przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 1994 roku, w szczególności art. 4 cytowanej ustawy.

   Wspomniany przepis w ust. 1 przewiduje, że u przedsiębiorcy przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w danym roku ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy. Porozumienie to powinno uwzględniać sytuację i możliwości finansowe przedsiębiorcy oraz wskaźniki ustalone przez Komisję Trójstronną, która ustala, w drodze uchwały, maksymalny roczny wskaźnik przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia oraz orientacyjne wskaźniki przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kolejnych kwartałach roku w stosunku do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z roku poprzedniego.

   Trzeba również mieć na względzie przepis art. 4 ust. 3a omawianej ustawy, który przewiduje, że ustalenie przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, dokonane zgodnie z przepisem ust. 1 lub 3, może ulec zmianie, jeżeli uzasadnia to zmiana sytuacji i możliwości finansowych przedsiębiorcy.

   Mając na uwadze stworzenie warunków dla bardziej efektywnego działania publicznych zakładów opieki zdrowotnej na rynku usług zdrowotnych, Rząd przygotował projekt ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (druk sejmowy 2278, 2278-A, 2278-C), który pozwoli publicznym zakładom opieki zdrowotnej oraz ich organom założycielskim na podejmowanie skutecznych i kompleksowych działań restrukturyzacyjnych. Powyższy projekt jest obecnie przedmiotem prac Sejmu.

   Przedmiotowy projekt zakłada, że restrukturyzacji finansowej podlegać będą zobowiązania powstałe w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 marca 2004 r.

   Projekt ustawy określa zasady i warunki restrukturyzacji finansowej (umorzenie zobowiązań publicznoprawnych, spłatę przez zakład w ratach zobowiązań zakładu z tytułu składek na ubezpieczenie emerytalne, ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez ubezpieczonego oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne, oraz zawarcie przez zakład z wierzycielami cywilnoprawnymi ugody restrukturyzacyjnej), a także zasady i tryb przekształcenia zakładów opieki zdrowotnej w spółki kapitałowe.

   W dniu 19 października br. Rząd przyjął autopoprawkę do projektu wspomnianej ustawy, która wprowadza możliwość zaciągania przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej pożyczki z budżetu państwa. W projekcie ustawy budżetowej na rok 2005 została zaplanowana na ten cel kwota około 2,2 mld zł. Autopoprawka odstępuje od zasady obligatoryjnego przekształcania samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w spółki użyteczności publicznej (w przypadku udzielenia zakładowi pożyczki z budżetu państwa lub realizacji programu restrukturyzacyjnego) na rzecz przekształceń dobrowolnych.

   Zważywszy na cel udzielanej z budżetu państwa pożyczki, będzie ona oprocentowana na poziomie minimalnym - 3% w stosunku rocznym. Omawiana pożyczka będzie wypłacana w trzech ratach. Ostatnia rata wypłacona będzie po uzyskaniu prawomocnej decyzji o warunkach restrukturyzacji. Autopoprawka stwarza również możliwość częściowego umorzenia pożyczki.

   Środki pochodzące z pożyczki będą w pierwszej kolejności przeznaczone na zaspokojenie roszczeń pracowników wynikających z tzw. ustawy 203 w latach 2001 i 2002.

   Sekretarz stanu

   Zbigniew Podraza

   Warszawa, dnia 29 grudnia 2004 r.