Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 3425

w sprawie szkód wyrządzanych przez zwierzęta drapieżne, w tym ptaki, wśród zwierzyny łownej

   Odpowiadając na interpelację posłów: Józefa Stępkowskiego, Edwarda Kiedosa, Bernarda Ptaka i Andrzeja Rucińskiego z dnia 5 czerwca 2006 r., skierowaną do mnie przy piśmie pana Marka Kotlinowskiego - Wicemarszałka Sejmu RP, z dnia 23 czerwca 2006 r., znak spr.: SPS-023-3425/06, dotyczącą szkód wyrządzanych przez zwierzęta drapieżne wśród zwierzyny łownej, przedstawiam następujące stanowisko.

   Notowany od wielu lat spadek liczebności zwierzyny drobnej ma rzeczywiście miejsce. Jednak przyczyny takiego stanu rzeczy są bardzo złożone, a drapieżnictwo to jeden z wielu czynników negatywnie oddziałujących na populacje zwierzyny drobnej. Do innych niewątpliwie ważniejszych zaliczyć można warunki klimatyczne, chemizację i mechanizację rolnictwa, choroby, zanik naturalnych siedlisk tych zwierząt na skutek presji człowieka.

   Ptaki drapieżne występujące na terytorium Polski są gatunkami, które podlegają ochronie ścisłej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237). Są to gatunki, które są także niezwykle ważne z punktu widzenia ochrony przyrody w Unii Europejskiej. Wszystkie wymienia dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków. Jakakolwiek ingerencja zmierzająca do regulacji liczebności tych ptaków nie jest dopuszczalna i stałaby w sprzeczności z prawem wspólnotowym.

   Ptaki krukowate takie jak gawron (Corvus frugilegus), kruk (Corvus corax), sroka (Pica pica) i wrona siwa (Corvus corone) objęte są w Polsce ochroną częściową zgodnie z ww. rozporządzeniem. Uważam, że istniejące uregulowania prawne w odniesieniu do tych gatunków są wystarczające i satysfakcjonujące, ponieważ istnieje możliwość, zgodnie z ustawą o ochronie przyrody, uzyskania zezwolenia wojewody na ich redukcję. Ponadto istnieje zbyt mało wiarygodnych badań naukowych na temat liczebności tych ptaków i ich ewentualnego negatywnego wpływu na populacje innych zwierząt, szczególnie ptaków.

   W obecnej sytuacji najważniejszym sposobem wpływania na poprawę liczebności zwierzyny drobnej jak i ptaków śpiewających jest wspólna praca zarówno dzierżawców, jak i zarządców obwodów łowieckich, a także np. samorządów i pozarządowych organizacji ekologicznych na rzecz poprawy warunków siedliskowych oraz bytowania zwierzyny. Niezwykle ważnym aspektem poprawy stanów liczebnych zwierzyny są także aktywnie rozwijające się hodowle zwierzyny drobnej, funkcjonujące na podstawie decyzji ministra właściwego ds. środowiska.

   W przypadku wzrastającej populacji lisa najważniejszym środkiem zmierzającym do regulowania jego liczebności są roczne plany łowieckie sporządzane przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich. Jest to podstawowy środek kontroli i gospodarowania populacjami zwierząt łownych. Przypominam także, że bezpośredni wpływ na roczne planowanie łowieckie mają samorządy terytorialne. Zgodnie z art. 8 ust. 3a Prawa łowieckiego wójt, burmistrz, prezydent miasta biorą udział w opiniowaniu planów przed ich ostatecznym zatwierdzeniem. Jednocześnie informuję, że w 2001 r. oraz po raz kolejny w 2004 r. wydłużono okres polowań na lisy - w celu umożliwienia dłuższej realizacji odstrzału na te zwierzęta i tym samym spowodowania spadku ich liczebności.

   Pragnę jeszcze raz podkreślić, że istniejące uregulowania prawne dotyczące problematyki poruszonej w interpelacji są wystarczające i dają możliwość kształtowania relacji pomiędzy poszczególnymi gatunkami zwierząt w ich środowisku przyrodniczym.

   Podsekretarz stanu

   Andrzej Szweda-Lewandowski

   Warszawa, dnia 6 lipca 2006 r.